آرامگاه فردوسی
آرامگاه فردوسی محل خاکسپاری حکیم ابوالقاسم فردوسی است که در توس قرار دارد. بنای آرامگاه بهدست هوشنگ سیحون و طبق طرح قبلی کریم طاهرزاده بهزاد بنا شد. البته کمی تغییر در تزئینات و طراحی آن انجام شد. معمار مجری ساختمان حسین لرزاده، و حسین حجارباشی زنجانی و تقی درودیان بودند. آرامگاه فردوسی در سال 1313 بازگشایی شد.
مکن بد که بینی به فرجام بد
ز بد گردد اندر جهان نام بد
نگر تا چه کاری، همان بدروی
سخن هرچه گویی همان بشنوی
تو تا زنده اي سوی نیکی گرای
مگر کام یابی به دیگر سرای
برای خرید تورهای گردشگری و زیارتی با ما تماس بگیرید:
خانم عفتی: ۰۹۰۲۵۹۹۵۰۹۷
داخلی: ۰۲۱۷۷۰۸۱۴۹۲
بهترین مقاصد گردشگری را با نیکان گشت کشف کنید.
آرامگاه فردوسی کجاست؟
مقبره فردوسی در کدام شهر است ؟آرامگاه فردوسی بارها بازسازی و تخریب شد. طبق روایات اجازه ندادند که پیکر فردوسی در گورستان دفن شود. زیرا او شیعه بود. فردوسی را در باغ خودش در شهر تابان طوس دفن شد. گویند که اولین مقبره فردوسی را ارسلان جاذب، که سپهسالار سلطان محمود غزنوی بود، ساخت.
حدودا تا ۱۰۰ سال پس از فوت فردوسی، این بنا وجود داشت ولی در زمان حکمرانی یکی از فرمانروایان مغول آرامگاه فردوسی تخریب شد سالها تغییر و تخریب باعث شد آرامگاه فردوسی تبدیل به تلّی از آجر و کاشی شود که در گندمزار پنهان باشد. بالاخره در دوران حکومت ناصرالدین شاه قاجار او دستو داد که والی خراسان آرامگاه فردوسی را پیدا کند و آرامگاهی شایسته برایش بسازند.
به این منظور ۲ اتاق بر آرامگاه ساختند که شکلی محقر داشت. عبدالحسین خان سردار معظم از مجلس شورای ملی درخواست بودجه کرد و پس از تلاش های بسیار در سال ۱۳۰۷ شمسی طرح و بودجه برای آرامگاه فردوسی تصویب شد.
آرامگاه جدید فردوسی:
انجمن آثار ملی که تازه تاسیس بود، ساخت ابن آرامگاه را برعهده گرفت. افراد بانفوذی مثل حسن پیرنیا، حسن مستوفی، محمدعلی فروغی، حسین علاء، سید حسن تقیزاده و حسن اسفندیاری عضو انجمن بودند. انجمن ساخت آرامگاه را از اردیبهشت ۱۳۰۵ شروع کرد. ارباب کیخسرو شاهرخ مأمور شد تا جای درستی برای آرامگاه فردوسی پیدا کند. مقبره فردوسی در آن زمان درون باغی که مالک آن حاج میرزا محمدعلی قائم بود قرار داشت. که سرانجام در تختگاهی به اندازههای 6 متر در 5 متر و بلندی ۱٫۴ متر کشف شد. حاج میرزا محمدعلی این باغ به مساحت 23 هزار مترمربع را برای ساخت آرامگاه پیشکش کرد.
کل هزینه ساخت آرامگاه ۲۵ هزار تومان برآورد شد. انجمن آثار ملی برگههایی را چاپ کرد تا برای ساخت آرامگاه کمک مالی دریافت کند. اما تا ۳۰تاریخ خرداد ۱۳۰۶ به مقدار کافی پول جمع نشد. ارباب کیخسرو از مجلس درخواست بیست هزار تومان از بودجه کرد که مجلس هم مجلس در ۲۹ تیر با این درخاست موافقت کرد. اما شرط بر آن بود که کیخسرو شخصا ناظر بر هزینه ها باشد و ساخت بنا تا حداکثر دو ماه پس از دریافت بودجه شروع شود. پس از فراز و نشیب های بسیار، ساخت آرامگاه فردوسی در سال ۱۳۴۷ به اتمام رسید.
آرامگاه فردوسی در حال حاضر:
مساحت آرامگاه فردوسی در حال حاضر نزدیک به شش هکتار است که شامل باغ آرامگاه، استخر، بنای یادبود، ساختمانهای اداری، کتابخانه، موزه و آرامگاه مهدی اخوان ثالث و محمدرضا شجریان است. درب ورودی از سمت جنوب است. مجسمه فردوسی که توسط ابوالحسن صدیقی ساخته شد، در جلوی استخر قرار دارد.
به نشانه 30 سال زحمت فردوسی برای سرودن شاهنامه، سی فواره با گلبرگهایی از نیلوفر درون استخر قرار دارد. موزه فردوسی نیز در سمت شمال غربی آرامگاه فردوسی است که بنای آن اثر هوشنگ سیحون است و در سال ۱۳۴۷ بنا شد.
سرگذشت فردوسی:
کُنیه او ابوالقاسم و تخلصش فردوسی است. در مورد خانواده فردوسی هیچگونه اطلاعاتی در دسترس نیست. معتبرترین نام فردوسی بزرگ «ابوالقاسم فردوسی توسی» میباشد و. دلیل اینکه چرا نام فردوسی را برای خود انتخاب کرد مشخص نیست. البته طبق روایات سلطان محمود چنین لقبی به فردوسی داد.
شاهنامه فردوسی:
مشهورترین اثر فردوسی شاهنامه است. شاهنامه، حماسهای منظوماست که نزدیک به ۵۰٬۰۰۰ تا ۶۱٬۰۰۰ بیت دارد و یکی از بزرگترین و برجستهترین سرودههای حماسی جهان است. فردوسی سی سال روی شاهنامه کار کرد. شاهنامه از سه بخش اسطورهای، پهلوانی و تاریخی نوشته شد.
برخی از بهترین داستان های شاهنامه:
- هفت خوان رستم
- داستان سیاوش
- بیژن و منیژه
- کاوه آهنگر
- سودابه
- سهراب
- فرامرز
- کتایون
- دژ بهمن
- رزم رستم و خاقان چین
- رستم و اسفندیار
شعری بی نظیر از ابولقاسم فرودسی
ترا دانش و دین رهاند درست
در رستگاری ببایدت جست
وگر دل نخواهی که باشد نژند
نخواهی که دایم بوی مستمند
به گفتار پیغمبرت راه جوی
دل از تیرگیها بدین آب شوی
چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی
خداوند امر و خداوند نهی
که خورشید بعد از رسولان مه
نتابید بر کس ز بوبکر به
عمر کرد اسلام را آشکار
بیاراست گیتی چو باغ بهار
پس از هر دوان بود عثمان گزین
خداوند شرم و خداوند دین
چهارم علی بود جفت بتول
که او را به خوبی ستاید رسول
که من شهر علمم علیم در ست
درست این سخن قول پیغمبرست
گواهی دهم کاین سخنها ز اوست
تو گویی دو گوشم پرآواز اوست
علی را چنین گفت و دیگر همین
کزیشان قوی شد به هر گونه دین
نبی آفتاب و صحابان چو ماه
به هم بستهٔ یکدگر راست راه
منم بندهٔ اهل بیت نبی
ستایندهٔ خاک و پای وصی
حکیم این جهان را چو دریا نهاد
برانگیخته موج ازو تندباد
چو هفتاد کشتی برو ساخته
همه بادبانها برافراخته
یکی پهن کشتی بسان عروس
بیاراسته همچو چشم خروس
محمد بدو اندرون با علی
همان اهل بیت نبی و ولی
خردمند کز دور دریا بدید
کرانه نه پیدا و بن ناپدید
بدانست کو موج خواهد زدن
کس از غرق بیرون نخواهد شدن
به دل گفت اگر با نبی و وصی
شوم غرقه دارم دو یار وفی
همانا که باشد مرا دستگیر
خداوند تاج و لوا و سریر
خداوند جوی می و انگبین
همان چشمهٔ شیر و ماء معین
اگر چشم داری به دیگر سرای
به نزد نبی و علی گیر جای
گرت زین بد آید گناه منست
چنین است و این دین و راه منست
برین زادم و هم برین بگذرم
چنان دان که خاک پی حیدرم
دلت گر به راه خطا مایلست
ترا دشمن اندر جهان خود دلست
نباشد جز از بیپدر دشمنش
که یزدان به آتش بسوزد تنش
هر آنکس که در جانش بغض علیست
ازو زارتر در جهان زار کیست
نگر تا نداری به بازی جهان
نه برگردی از نیک پی همرهان
همه نیکی ات باید آغاز کرد
چو با نیکنامان بوی همنورد
از این در سخن چند رانم همی
همانا کرانش ندانم همی
آرامگاه مولانا کجاست
آرامگاه ابوالقاسم جعفر بن محمد بن قولویه
برای خرید تورهای گردشگری و زیارتی با ما تماس بگیرید: